|
WSKAZANIA
Dla
dzieci głównymi wskazaniami do stosowania zabiegów hipoterapii są
neurologiczne zespoły objawów pod postacią:
-mózgowego
porażenia dziecięcego
-stanów
po urazach czaszkowo-mózgowych
-przepukliny
oponowo-rdzeniowej
-chorób
nerwowo-mięśniowych
-chorób
pochodzenia genetycznego (np. Zespół Down'a)
-minimalnego
uszkodzenia mózgu
Dla
pacjentów dorosłych:
-
stwardnienie rozsiane
- stany po
udarze
- po urazach
czaszkowo mózgowych
Hipoterapia
zalecana jest również jako uzupełnienie i wzmocnienie leczenia większości
pacjentów nadpobudliwych z problemami emocjonalno-rozwojowymi.
FORMY
W
Polsce hipoterapia definiowana jest jako ogół zabiegów terapeutycznych,
do których wykorzystuje się konia. W ramach hipoterapii wyodrębnia się
następujące formy:
-
terapeutyczną jazdę konną - pacjent, bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń,
poddawany jest ruchom konia w różnych pozycjach (np. w siadzie przodem,
tyłem, w leżeniu)
- rehabilitację konną - pacjent poza terapeutyczną jazdą konną
wykonuje ćwiczenia w różnych pozycjach pod okiem fizjoterapeuty
- terapię kontaktem z koniem - której istotą jest emocjonalny kontakt
pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może
w ogóle nie siedzieć na koniu); stosowana u pacjentów ze znacznym i głębokim
upośledzeniem umysłowym, cechami autystycznymi, zaburzeniami
psychicznymi
Ponadto wyróżnia się:
- woltyżerkę pedagogiczno-terapeutyczną, zalecaną w przypadkach
zaburzeń integracji senso-motorycznej,
- jazdę konną rekreacyjną i sportową osób niepełnosprawnych, która
nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i ma
aspekt terapeutyczny.
ODDZIAŁYWANIE
Hipoterapia
wpływa na:
1. Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca chodu.
Podczas ruchu konia w stępie na miednicę siedzącego prawidłowo
pacjenta, przenoszony jest wzorzec ruchowy, odpowiadający kolejnym fazom
chodu zdrowego człowieka. Częstotliwość przekazywanych pacjentowi trójwymiarowych
impulsów, pochodzących z grzbietu końskiego, waha się od 90 do 110 na
minutę.
2. Normalizację napięcia mięśniowego, niezbędną do nauki prawidłowego,
czynnego ruchu.
Sprzyja temu prawidłowa pozycja przyjmowana przez jeźdźca podczas
jazdy, rytmiczny ruch jego ciała, naprzemienne rozluźnianie i napinanie
mięśni oraz temperatura konia, która jest o około 1 stopień wyższa
od temperatury człowieka.
3. Doskonalenie równowagi, koordynacji, orientacji w przestrzeni oraz
poczucia rytmu.
Dla
dziecka nie poruszającego się samodzielnie, jazda na koniu (płynny,
skoordynowany trójwymiarowy ruch) pozwala na uzyskanie świadomości położenia
w przestrzeni własnego ciała, a tym samym zdobywanie doświadczenia
ruchu w przestrzeni.
4. Stymulację i normalizację czucia powierzchniowego.
Między innymi dzięki dotykowi ciepłej, miękkiej i gładkiej skóry
konia.
5. Poprawę stanu psychicznego pacjenta.
Poprzez kontakt z żywym zwierzęciem dziecko zyskuje nowego przyjaciela;
poznaje jego imię, uczy się współżycia z inną żywą istotą. Koń
jest większy od pacjenta, ale jest mu posłuszny, co pozwala dziecku na
wzrost odwagi, poczucia sukcesu, a tym samym własnej wartości. Zajęcia,
w których dziecko czynnie uczestniczy, wpływają na wzrost koncentracji,
samokontroli, pobudzają inicjatywę, dają lepsze zrozumienie własnych
możliwości i potrzeb. Jeżeli hipoterapia jest prowadzona fachowo, zajęcia
odbierane są jako zabawa. Dziecko nie ma świadomości, że są to ćwiczenia,
tyle że prowadzone w innej formie, ponadto dla niektórych dzieci jest to
jedyna możliwość przebywania na świeżym powietrzu, wśród innych
dzieci.
Strona
Główna |
